Onlangs sprak ik een vriend die mij vertelde dat hij enige jaren geleden was begonnen met beleggen. Juist omdat de man een uitstekende financiële opleiding had genoten was hij eerst gaan nadenken hoe hij het een en ander zou gaan aanpakken. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie om opties te gaan gebruiken en zijn geld aan de zijlijn te parkeren. Zijn strategie was succesvol gebleken vertrouwde hij mij toe.
Niet zo verwonderlijk want de meeste van de garantieproducten van financiële instellingen zijn eveneens gebaseerd op het gebruik van opties en het langs de zijlijn parkeren van een groot gedeelte van het beschikbare geld. Door een uitgekiende verhouding tussen de tijdsduur dat het geld geparkeerd wordt en de hoeveelheid geld dat belegd wordt in opties zijn deze financiële instellingen in staat om een minimum resultaat, voor kosten, aan hun cliënten te presenteren.
De werking in de praktijk
Het geparkeerde geld wordt door de financiële instellingen tijdens de voorgenomen periode meestal belegd in staatsobligaties met een nulcoupon. Aan het begin van de periode zijn deze obligaties te koop aan een lagere prijs, die afhankelijk is van de tijdsduur van de periode en de marktrente. Stel dat de discount 20% bedraagt dan wordt de verhouding tussen het geparkeerde geld en de belegging in opties 80 en 20. Zodoende is er aan het eind van de periode minimaal de inleg ter beschikking.
Mijn vriend was van plan zijn geld voor een langere periode aan de zijlijn te houden, maar was niet aan een vaste voorgenomen periode gebonden. Door de omvang van zijn vermogen was hij in de gelegenheid om zijn geparkeerde geld te beleggen in verschillende soorten obligaties. Naast staatsobligaties belegde hij in bedrijfsobligaties en converteerbare obligaties. Hij zorgde bij zijn aankopen voor een goede verdeling, verschillende afloopdata en een aankoopprijs die bij voorkeur lager of rondom de 100% lag. Door dit beleid behield dit gedeelte van zijn beleggingen steeds een minimale waarde van 100%, hij beschikte regelmatige over inkomsten en de flexibiliteit om zijn verhouding tussen het geparkeerde geld en opties regelmatig bij te stellen.
Het optiegedeelte
Bij de financiële instellingen wordt het optiegedeelte van 20% vaak belegd in de een of andere index. De AEX-index is erg populair, daarop zijn zeer veel garantieproducten afgegeven. Maar ook wel in buitenlandse indices, bepaalde sectoren of individuele aandelen worden gebruikt om een performance aan te verbinden en een garantie af te geven die gedekt wordt door het geld aan de zijlijn. Het werkelijke rendement moet dus worden behaald door de performance van de index, sector of het aandeel, welke performance door middel van bepaalde optieconstructies wordt gevolgd. Wordt de performance verbonden aan, bijvoorbeeld de AEX-index dan zal de optie bestaan uit een calloptie met een looptijd die gelijk is aan de lengte van de voorgenomen periode. Uiteraard dient de hoogte van de uitoefenprijs zodanig te zijn dat een stijging van de index grotendeels wordt gevolgd.
Voor zijn optiegedeelte maakte mijn vriend eveneens gebruik van callopties met een lange looptijd. Ondanks dat hij bekend was met het gebruik van objectieve timingmethodes, waaronder technische analyse, gaf hij de voorkeur aan looptijden van meerdere jaren. De relatief lange looptijden gaf hem de nodige rust om korte termijn marktbewegingen die niet voorzien waren uit te zitten en te profiteren van een lange termijn stijging van de onderliggende waarde.
Hij vond dat door de toegenomen mondialisatie de beweeglijkheid is toegenomen en mede daardoor het risico van het beleggen in individuele aandelen groter was geworden. Voor hem voldoende reden om gebruik te maken van de laatste ontwikkelingen op het gebied van beleggen en opties te kopen met verschillende indices of sectoren als onderliggende waarde.
Als na onderzoek bleek dat er zwarte gaten in zijn portefeuille waren, omdat bepaalde sectoren niet voldoende waren vertegenwoordigd in zijn indexbeleggingen, dan kocht hij langetermijn callopties of aandelen van goede bedrijven in de betreffende sector. Door middel van een Money management methode werd de verhouding tussen het geparkeerde geld en zijn optiebeleggingen voortdurend in evenwicht gehouden.
Door deze manier van beleggen had hij voor zichzelf een garantie gecreëerd dat een daling van de aandelenmarkten maar beperkt en een stijging van diezelfde markten voor het overgrote deel werd gevolgd. Bovendien bracht zijn geld dat aan de zijlijn stond geparkeerd regelmatig geld op, wat hem vertrouwen gaf om rustig te wachten op de ontwikkelingen die stond te gebeuren.
Actuele optieconstructies
In de aanloop naar een serie columns, waarin actuele optieconstructies zullen worden beschreven, zal ik eerst wat columns besteden aan zaken zoals indexbeleggen, trendanalyse en Money management.
|
